spiritsofafrica foto04

Zuid-Afrika 2012

Dag 9 – Culinair Genieten (deel 1)

Om 9 uur ontbijt. Aan een stijlvol gedekte tafel worden we door de dame en heer des huizes persoonlijk bediend. Versgeperst sinaasappelsap, vers gezette koffie en voor ieder een eitje, klaargemaakt naar keuze. Het gekookte eitje komt versierd met een bloemetje op tafel. Het roerei wordt als een gebakje geserveerd. Alle details zijn met zorg en smaak ingevuld. Als we ook alle details opgegeten hebben maken we ons klaar voor een tochtje naar de Hoop. Dit
ontbijt overtreffen zal een uitdaging worden.

Omdat we vanmiddag zelf voor de lunch moeten zorgen rijden we nog even naar de plaatselijke supermarkt. Gerard en ik blijven bij de auto terwijl de dames het boodschappenlijstje afwerken. Het regent weer. Tot nu toe hebben we best wel geluk met het weer. Op momenten dat we wat willen ondernemen schijnt de zon en als we
onderweg zijn of slapen regent het. Dit mag zo wel blijven.

Achterover leunend in onze auto stoelen zijn we getuigen van een aantal bouwvakkers die in sneltreinvaart een huis aan het bouwen zijn. Een grote zwarte man in een oranje overall, waarschijnlijk de opzichter, deelt af en toe een opdracht uit. De betonmolen draait op volle toeren. Ondertussen zien we een tweede man een
kruiwagen vullen met bakstenen. Eén voor één worden de stenen in de kar gegooid. Als de kar vol is, wordt hij drie meter verder gereden. Een derde collega bouwvakker staat op de tweede etage en bekijkt dit alles met een goedkeurende blik. Als de kruiwagen op de juiste plaats staat, komt nummer twee weer in actie en een voor een worden de stenen naar boven gegooid en opgevangen door nummer drie, die ze weer op een mooie hoop gooit. Als de kruiwagen half leeg is wordt er even gepauzeerd. Ondertussen is de betonmolen gestopt en wordt mannetje twee opgedragen een kruiwagen te brengen die vervolgens volgestort wordt met cement. Mannetje drie gooit een emmer met touw naar beneden en vergeet vervolgens om het touw vast te houden. Foutje. Nummer twee gooit emmer met touw weer naar boven. Nummer drie probeert het ook nog een keer en houdt nu wel het touw vast. Gelukt! Met een schep wordt de plastic emmer gevuld. Een schep en de emmer is vol. Nummer drie trekt aan het touw en zo wordt ook de cement naar de tweede etage getransporteerd. D
opzichter staat er naast en kijkt er naar … Marjo en Veronika zijn ondertussen met de nodige proviand teruggekeerd uit de supermarkt. We zullen nooit weten hoe lang het duurt om dit gebouw af te bouwen.

We laden de flessen wijn, broodjes en andere primaire levensmiddelen achter in de auto. Het past net.

We rijden naar de Hoop. Door een uitgestrekt landschap richting Magala. Bij Magala moeten we de rivier oversteken en dan kan maar op een manier. Via het veerpont. Het veerpont is bemand door vier donkere jonge mannen. Met de hand wordt dit veer van de ene naar de andere oever getransporteerd. Als we aankomen staat er voor ons een grote truck met Zwitsers kenteken. Een vrachtwagen omgebouwd tot woon mobiel. Ook zij willen graag naar de overkant. Wij worden als eerste op de boot gezet, vervolgens de vrachtwagen in het midden. Als we al een meter ver zijn komt er nog een personen auto. Die kan ook nog mee. Even stoppen en door he
water rijdt hij het pontje op. De vier mannen trekken als olifanten. Met zijn vieren tegelijk. De pont komt langzaam in beweging. Het gaat eigenlijk best wel rap. De mannen lopen achter elkaar en net als bij het wielrennen laat de man op kop zich steeds weer naar achter zakken om vervolgens na drie beurten weer kopman te zijn.

Veertig rand voor een "car" of een "bakkie". Wel een kwitantie vragen staat er op een groot bord. Als we de pont verlaten en afrekenen zien we wel een brede witte grijns maar geen kwitantie. Hoezo zwart werken?

Aan de overkant gaan we nog snel een sanitaire stop maken. De herentoilet is alles behalve proper. De toilet rollen staan als kunstwerkjes van papier maché op een met verf beklad vensterbankje. De toiletpot zal ooit wit geweest zijn alhoewel daar niet veel meer van te zien is. Het hok is verder nog volgepakt met lege verf blikken en andersoortige jerrycans. Een dikke boom is hygienischer.

In de verte zien we de witte zandduinen. Helder wit zand omzoomd met groene bomen en knalgele bloemen. Letterlijk een mooi plaatje. De zon schijnt en verlicht de goudgele graanvelden die zich kilometerslang uitstrekken. Om half twee hebben we de parkeerplaats bereikt en lopen we met de vanmorgen ingekochte lunch door de duinen. Een paar honderd meter verder aan het eind van een kronkelend pad is een mooie picknickplaats met uitzicht op de walvissen.

We eten onze heerlijke broodjes en salades en drinken een flesje Sauvignon Blanc. Als we dit ophebben lopen we nog verder naar beneden en komen op het strand. Grote rotsen, wilde, blauwe en groene golven. Geweld. Geweldig. Na alle indrukken verzameld te hebben is het alweer tijd om terug te rijden. Op de terugweg zien we ook hier weer bonte bokjes en zebra's. We stoppen niet maar zwaaien wel heel even.

In het restaurant van Giovanni beleven we een super diner. Ieder gerecht een
schilderijtje dat poetisch door Giovanni zelf geschilderd wordt. Een lekker wijntje erbij, een Chamonix Merlot, zorgt voor de omlijsting. De vegetarische schotel, de lamsbout en de Beef in reepjes met champignons, maar ook het vanille ijs met Grand Marnier zouden zo geexposeerd kunnen worden. Op dit moment staat Giovanni met stip op plaats 1, na Bertha in Simonstown en de Ferryman in Kaapstad

Swellendam, 30 oktober
Buiten schildert Giovanni zijn gerechten voor morgen.

Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter