spiritsofafrica foto04

Zuid-Afrika 2012

Dag 12 – Addo, back again....

Na het ontbijt, gebakken spek, toastbrood met kaas, een hardgekookt eitje en een kop oploskoffie, wordt de auto ingepakt. Het is steeds weer een puzzel. Al onze koffers en tassen passen precies in de kofferbak. Na een aantal dagen hebben we wel in de gaten in welke volgorde onze tassen ingeladen moeten worden en op welke plaats ze thuishoren.

Het weer werkt weer mee vandaag. Stralend blauwe lucht en een lekker zonnetje. Op ons gemak rijden we richting Addo. Een tochtje van zo'n kleine 300 kilometer. Het grootste gedeelte van deze afstand rijden we praktisch alleen. Vlak voor Port Elisabeth wordt het iets drukker en staan we even in de file. Hier wordt aan de weg gewerkt. Twee banen die overgaan in een eenbaansweg hetgeen betekent dat we moeten ritsen. Ritsen doen ze hier blijkbaar toch anders dan in Nederland. Op het punt waar de twee banen samenkomen staat een mannetje druk te zwaaien en om beurten mag eerst de linker baan en vervolgens de rechter baan verder. Dit tafereel zien we echter pas als we zelf dit punt bereikt hebben. We staan een hele tijd achter een grote vrachtwagen en zien links van ons alle auto's langsrijden. Ik wissel van baan en na 100 meter worden we gestopt. Nu mag rechts weer rijden. We worden ingehaald door de grote vrachtwagen waar we net de hele tijd achter stil gestaan hebben. Verkeerde keuze dus. Als we weer aan de beurt zijn mogen we ook 100 meter rijden waarna we vervolgens weer tegengehouden worden door een jongeman die zijn gezicht achter een rode vlag verbergt. Er moeten wat vrachtwagens in en uitrijden en dat waait nogal wat stof op. Eindelijk kunnen we verder.

De afslag naar Addo staat op de grote weg al aangegeven en na ongeveer 50 kilometer door het binnenland te hebben gereden staan we aan de poort. Het is pas half een en kunnen nog niet in onze kamer. We gaan daarom maar een hapje eten. Op het grote overdekte terras kom ik nog een collega tegen. De wereld is klein!

Aan de ingang van het park worden we enthousiast onthaald door de bewaker die hier tien jaar geleden ook al stond. Uitdrukkingsloos, gekleed in de kleur van zijn omgeving, legergroen, is het enige wat hij te melden heeft: “Half zeven!”. Dit is de tijd dat deze gate sluit en wij geacht worden het park weer verlaten te hebben. We rijden verder en zoeken de olifanten.

Het eerste wat we zien zijn zebra's. Aan de kant van de weg grazen ze onverstoord. Even verder twee hartebeasts, liggend in het gras. Het park is groener dan groen en de geweldige regenbuien van de afgelopen maanden hebben duidelijk hun sporen achtergelaten. Een stukje verder zien we plotseling een hoop modder op straat. Als we dichterbij komen staat hier een mannetjesolifant geheel gekleed in rood-bruine modder in een ondiepe plas te spetteren en te sputteren. De spetters vliegen ook ons om de oren. De eerste olifant is gespot.

Het park is groot, groen en dichtbegroeid. Zoals al zo vaak verteld, kunnen de dieren die hier wonen zich uitstekend verstoppen. Of dit nu een kudu, een everzwijn of een olifant is, binnen twee stappen staan ze tussen de struiken en zijn ze onzichtbaar. Na onze eerste olfant rijden we dan ook een hele tijd eer we weer wat zien. Eerst een everzwijnfamilie en even verderop weer twee mannetjesolifanten. Langs de kant van de weg snoeien ze de struiken en snoepen ze van een grote cactus die druipt van het vocht.

Het wordt langzaam tijd om weer terug te gaan. Plotseling, uit het niets, staan we naast drie grote olifanten. Als we opzij kijken komen er nog meer olifanten uit de struiken, even later gevolgd door een hele familie van groot tot heel klein. Net zo snel als ze verschijnen verdwijnen ze weer aan de ander kant van het pad.

Op ons eerste ritje door Addo hebben we weer veel gezien. Heel mooi voor een eerste dag.

Addo, 2 november,
Buiten gaan de olifanten nog even door met verstoppertje spelen.

Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter