spiritsofafrica foto04

Dag2 - Een bekeuring, een nieuwe auto en een sundowner

 

... Na het eenvoudig ontbijt, in Vila Verdi, rijden we nog even Windhoek in om een paar boodschappen te doen. We kopen wat proviand en een paar liter water voor onderweg. Bij de lage luchtvochtigheid en de hoge temperaturen in Namibië wordt het aangeraden om veel te drinken. Een paar liter per dag per persoon is een must! ...

 

 

 

Een bekeuring, een nieuwe auto en een sundowner.

 

Route Bagatelle LodgeNa het eenvoudig ontbijt, in Vila Verdi, rijden we nog even Windhoek in om een paar boodschappen te doen. We kopen wat proviand en een paar liter water voor onderweg. Bij de lage luchtvochtigheid en de hoge temperaturen in Namibië wordt het aangeraden om veel te drinken. Een paar liter per dag per persoon is een must!

 

Om 10:00 uur zijn we klaar voor ons vertrek naar de Kalahari woestijn. We zullen gaan overnachten in de Bagatelle Kalahari Game Ranch, ongeveer 300 kilometer ten zuiden van Windhoek.

 

We zijn net windhoek uit, ongeveer 7 kilometer op de B1, als we bij een verkeerskontrole worden aangehouden. De lokale politieman loopt eens rond de auto en bestudeert vervolgens heel aandachtig de stickers die op de voorruit geplakt zijn. In moeilijk verstaanbaar engels verteld hij ons dat “this car is expired”. Ik begrijp in eerste instantie niet wat hij bedoeld, maar langzaam wordt ons duidelijk dat de auto waarin we rijden een ongeldig vignet heeft. Op het vignet staat n.l. een datum van 31.7.2006. M.a.w. voor deze auto is maar wegenbelasting betaald tot 31 juli 2006. Het is inmiddels 10 september en dus heeft deze agent helemaal gelijk. We moeten onze auto aan de overkant van de weg parkeren en er volgt een hele discussie met een andere agent met een streep meer, waarschijnlijk de baas van de agent die ons aangehouden heeft. Deze spreekt iets beter en verstaanbaarder Engels, zodat al vlug duidelijk wordt wat het probleem nu is. Hij is heel vriendelijk en al lachend vult hij alle gegevens in, in een groot boek met invuloefeningen. Bij iedere vraag die hij stelt moet ik terug naar de auto om deze gegevens te zoeken. Het betreft hier uiteindelijk een huurauto waarvan alle gegevens, verspreid over diverse papieren, in een envelop zitten die ik bij het verhuurbedrijf heb gekregen. Deze zijn inmiddels ergens onder in een koffer goed opgeborgen. Je zou het tenslotte eens kunnen verliezen. Na een half uur schrijven, nog steeds lachend, verteld hij mij dat ik een boete krijg van 300 N$. (36 Euro) Deze moet ik op het politiebureau van Windhoek gaan betalen. Ook mag ik met deze auto niet meer verder rijden. Wel krijg ik nog toestemming om terug te rijden naar Windhoek!

 

Dus rechtsomkeert naar Windhoek. Ik rijd echter niet naar het politiebureau maar terug naar de verhuurmaatschappij. Op het moment dat ik de poort binnen rijd en de bedrijfsleider onze bekeuring laat zien, wordt al meteen geroepen dat dit niet onze zorg zal zijn en dat alles wel door hem geregeld zal worden. Precies mijn idee! Het is net alsof hij ons verwacht en is dan ook helemaal niet verbaasd over het verhaal dat we hem vertellen. Helaas voor hem zijn we aangehouden en rijden we dus geen maand door Namibië zonder belasting te betalen ...

 

We nemen plaats aan een grote stenen tafel in de open lucht en wachten af. Na een half uur wordt ons verteld dat het wel moeilijk wordt om voor deze auto alles snel geregeld te krijgen, maar als het niet binnen een uur lukt krijgen we tijdelijk een andere auto om onze reis voort te zetten. Om een lang verhaal kort te maken. Het lukt dus niet binnen een uur en we krijgen een Toyota Condor aangeboden. Hiermee kunnen we tot in de Kalahari rijden en de verhuurder zal dan morgen, als de Opel wel geregistreerd is, de auto daar komen omruilen. Een ritje van 600 kilometer! Uiteindelijk zijn we drie nachten in de Kalahari, dus tijd genoeg, denken we.

 

 Om 12:30 uur vertrekken we nogmaals uit Windhoek. De Toyota Condor blijkt een iets ouder model te zijn dan de Opel die we eerst hadden. In tegenstelling tot de 40.000 kilometer van de Opel heeft deze auto al 98.000 kilometer op de teller staan. Het bedienen van de ramen is nog echt handwerk en de airconditioning werkt middels het hard blazen van warme lucht door het gehele interieur. Niet echt een vooruitgang dus. Met het vooruitzicht dat we maar één ritje met deze auto maken, gaan we met goede moed weer op weg. Als we bij de kontrollepost komen waar we eerder zijn aangehouden, is er niemand meer. Waarschijnlijk zijn ze allemaal met middagpauze ...

 

Onderweg verzamelen we allerlei nieuwe indrukken. Het landschap is dor en uitgestrekt. Af en toe ligt er een bult in het landschap die erg lijkt op de steenbergen in Zuid-Limburg. De wijdse vlakten zijn begroeid met goudachtig geel gras. Struiken en dorre bomen staan her en der verspreid. Af en toe een groene boom. Waarschijnlijk een apart soort acasia, die zijn wortels net lang genoeg heeft om een waterader te raken. De B1 is een verharde twee-baans weg. Behoorlijk smaller als gewend maar omdat er bijna geen tegenverkeer is, is deze aangenaam te rijden. Het landschap wordt steeds vlakker. In de buurt van Kalkrand zien we de eerste rode zandduinen. Even voor Marienthal verlaten we de B1 en gaan linksaf verder op de C20. Onze eerste “gravel-road”. Een grindpad dat de titel weg of straat niet waardig is. Hier wordt ook het eerste “wild” gesignaleerd. Een aantal stokstaartjes verdwijnen supersnel in het hoge gras en in de verte zien we de eerste springbok. Net voordat we de Range binnenrijden worden we welkom geheten door twee giraffen die zich te goed doen aan de bladeren van een boom.

 

 Bagatelle Lodge ViewWe melden ons aan de receptie en krijgen een heerlijk zoet aardbeiendrankje aangeboden. We worden rondgeleid en krijgen een korte rondleiding. Hierbij wordt verteld waar en hoe laat het diner is, waar de lunch geserveerd wordt en waar we ons moeten melden als we nog iets nodig hebben. Duaine, zo heet onze gastheer, begeleidt ons naar ons onderkomen voor de komende drie nachten. Een prachtige chalet aan de rand van de ranch. Hier hebben we een geweldig uitzicht over de goudgele grasvlakte en het rode zand. Onze kamer is prachtig ingericht en van alle gemakken voorzien. Hier kunnen we het wel een paar dagen uithouden.

 


 Als we ons een beetje opgefrist hebben en genoten hebben van de wijdse blik vanaf ons terras, gaan we een stukje de duinen in. Hier ligt, boven op de top, een overdekt platform met stoelen en banken. Hier kunnen we genieten van de ondergaande zon. Hier zijn net een aantal gasten gearriveerd die terugkomen van een game-drive. We krijgen een drankje aangeboden. Onder het wegspoelen van de eerste Namibische stof met koud bier, genieten we van de eerste Sundowner in de Kalahari. In de verte zien we een aantal struisvogels en ook de giraffen die we vanmiddag al tegengekomen zijn kijken naar de ondergaande zon.

 

 Om acht uur worden we verwacht voor het avond eten. Als we arriveren is het kampvuur al aangestoken en nemen plaats op een van de stoelen rondom. Het is stil. Iedereen staart in het vuur en laat de afgelopen dag nogmaals de revue paseren. Dit is “African television” zegt een van de gasten. Een juiste betiteling voor het knetterende houtvuur. Na het nuttigen van een aperitief in de vorm van een glas witte wijn, gaan we aan tafel. Het diner wordt geserveerd in buffetvorm en er is voor iedereen wat “wilds”. Veronika krijgt een extra klaargemaakte vis. We combineren het met een rode huiswijn. Langzaam nadert de tweede dag zijn einde.

 

 

 

 

Welkomstdrankje:
Aardbeiencocktail.
Diner:
Voorgerecht:
Springbok met champignonsaus.
Hoofdgerecht:
Gehaktballen van Oryx, Lamskroon, Springbokkroon / Vis. Bietensalade, erwten en gebakken aardappels
Nagerecht:
Zoete biskwiet (Afrikaans: pudding)
Wijn:
Rode huiswijn.

 

Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter