spiritsofafrica foto04

Dag 11 - De film spoelt terug

Dag 11. De film spoelt terug

Na een lange onrustige nacht, waarin we nog een gevecht leveren met de huismieren, staan we niet echt uitgerust naast ons bed. Naast de tse-tse vliegen nu ook nog mieren. Mij heeft het nu ook te pakken. Onze benen en voeten zien er niet uit en jeuken alleen al als je er naar kijkt. Dit wordt een lange dag.

Na het ontbijt rijden we weg. Een van de bedienden gaat een week met verlof. Hij was drie maanden van huis. Omdat we de laatste gasten zijn en de volgende pas weer in december komen is er gelegenheid voor een aantal vrije dagen.

De zon is al snel warm. Het landschap is nat en glinsterend. De groene vlakten zijn bezaaid met kleine diamantjes. Aan ieder grashalm hangt wel een druppel waarin het zonlicht weerkaatst wordt. Omdat het bijna de hele nacht geregend heeft zijn de wegen modderig en vol plassen. Kleine stroompjes en kanaaltjes stromen links en rechts door de vlakte. Modderig en glibberig. Uitkijken dus!

Plotseling wordt onze weg versperd door een aantal landrovers. Hoog boven in de boom zit een luipaard met zijn prooi. Een schouwspel dat niet zeldzaam is in de wildernes maar het is wel iets dat je zelden ziet. We wachten hiet een tijdje en kijken toe hoe het luipaard zijn maaltijd geniet. Als hij klaar is met eten gaat hij uitgerekt en languit op een tak liggen zijn poten aan weerszijden naar beneden hangend en balancerend met zijn staart. Een plaatje uit een foto boek.

We rijden verder en als we de bocht om gaan zien we … weer een luipaard in een boom. Deze is echter zo ver weg dat hij alleen met een verrekijker goed te zien is. Als klap op de vuurpijl zit achter de volgende bocht weer een luipaard. Ditmaal niet in maar onder de boom. In het licht van de zon schitterd het gevlekte patroon in zijn vacht.

We gaan op weg naar Ngorongoro. Een lange rit. Bijna weer terug naar het punt waar we ons Tanzaniaans avontuur begonnen zijn. Het landschap wisselt bijna net zo snel als toen we kwamen. De film wordt als het ware teruggespoeld. Het groene gras veranderd weer in steen en de groene bomen in grijze struiken. Ook komen we de zebra's en de wildebeesten weer tegen. Als je zo over de vlakte kijkt zijn het net mieren, zoveel. Langzaam rijden we de Serengetti uit. De wildebeesten en de zebra's worden weer aangevuld met geiten en even later ook met koeien. Ook de maasai dorpjes zien we weer voorbij komen. Af en toe een of twee maasai mensen waarvan je je afvraagt, waar komen ze vandaan en waar gaan ze naar toe. Deze mensen moeten toch de nodige kilometers afleggen op een dag en alles te voet.

Als we weer in de bewoonde wereld zijn proberen we nog een bankautomaat te plunderen en ditmaal met succes. Nog even de banden laten controleren en we kunnen naar ons camp.
In een omgeving die veel weg heeft van een regenwoud is onze tent opgeslagen. Dezelfde accomodatie als gisteren alleen met andere mensen. Ook hier worden we hartelijk ontvangen met een koud drankje en een nat doekje. Dat doet goed na zo'n lange rit met veel, stof, regen, hobbels en kuilen.

Het avondeten is weer goed, een preisoep, beef met rijst en groenten en een gebakken banaan na. We gaan vroeg slapen. Morgen moeten we iets eerder op omdat we anderhalf uur nodig hebben om in de Ngorongoro krater te komen.

Ngorongoro, 19 november.
Buiten, is de avond gevallen en bloeit de Jacaranda mooi paars.

Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter