spiritsofafrica foto04

DAG24 - Grote vissen*

 

... Het weer in Hermanus is net zo wisselvallig als in Nederland. Zo leek het gisteren herfst met een koude wind en striemende motregen, vandaag schijnt de zon en kleurt de lucht alweer afrikaans blauw. Als we naar buiten lopen is het zelfs al aangenaam warm ...

 

24. Grote vissen.

 

Het weer in Hermanus is net zo wisselvallig als in Nederland. Zo leek het gisteren herfst met een koude wind en striemende motregen, vandaag schijnt de zon en kleurt de lucht alweer Afrikaans blauw. Als we naar buiten lopen is het zelfs al aangenaam warm.

 

We beginnen vandaag met een wandeling langs de boulevard en zoeken een plekje waar we een goed uitzicht hebben op de baai. De zon klimt inmiddels naar een goede hoogte en brandt stevig in onze nek. Het uitzicht hier is fantastisch. In de verte de grijze bergen met hun toppen nog omsluierd door een dunne witte deken en aan de voet de blauwe oceaan waarin de nodige vissen af en toe hun kop op steken. Deze vissen, walvissen, zijn stevige jongens en naderen de kust tot soms wel op honderd meter. Een van deze jongens ligt vlak voor onze neus te rollebollen en steekt zelfs af en toe zijn staart in de lucht.

 

Om twaalf uur hebben we een boottocht geboekt. Met een kleine motorboot volgeladen met nieuwsgierige toeristen, waaronder natuurlijk ook wij, bepakt met verrekijkers en digitale camera's, verlaten we de kleine haven en gaan op zoek naar de walvissen. Al vlug zien we een familie walvis die dapper in het water stoeit. Kop op, vin uit en staart omhoog poseren zij voor alle digitale camera's waarvan de meeste net te laat scherpstellen of waarvan de zoeker te klein is om deze enorme beesten te lokaliseren. Een aantal vrijwilligers mogen boven op het dak van de boot hun geluk beproeven. Ik ga natuurlijk ook mee. Wat ik me niet realiseer is dat iedere golfbeweging groter wordt, hoe hoger je op de boot zit. Het fotograferen lukt dan ook niet zo geweldig. Behalve een flink stel zeebenen heb je ook nog een goede maag nodig.

 

Gelukkig heb ik van morgen maar een kopje koffie en een broodje kaas gegeten. Het wit dat van de week de neus van Veronika omringde zit nu in mijn gezicht. Behalve een wit gezicht speelt mijn maag niet mee en het papieren zakje dat plotseling van achteren toegereikt wordt is welkom. Na enige tijd zie ik weer golven en een paar prachtige walvissen direct naast onze boot. Ze springen en stuiteren door het water om even later weer met een stevige brul hun adem in de vorm van een fontein uit te blazen. Een spektakel waarbij je de wereld om je heen vergeet.

 

Ook in dit gezelschap zijn weer een aantal mensen met problemen. Ze kunnen het net niet zien of er staat iemand voor de lens. Als ze vrije baan hebben wiebelt de boot te veel en als alles goed lijkt te zijn is de batterij van hun camera leeg! Jammer toch? Mij lukt het ondanks alle hoofden, handen en benen die voor mijn camera staan toch een paar aardige plaatjes te schieten. Tevreden maar met een op hol geslagen maag varen we terug naar de haven en zijn allebei weer blij als we vaste grond onder de voeten hebben. De rest van de dag doen we dan ook maar rustig aan...

 

's avonds eten we in een gezellig restaurantje aan de rand van de boulevard. We wisselen wat ervaringen uit met twee Bourgondische Belgen die het hier ook wel naar hun zin hebben. Het eten is voortreffelijk en ook het glaasje witte wijn smaakt uitstekend.

 

Hermanus 2 oktober 2007.

Buiten is het inmiddels donker, de walvissen slapen en onze magen zijn nog steeds van streek.

 

 

Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter