spiritsofafrica foto04

Dag 14 - We ontmoeten een engel

Dag 14. We ontmoeten een engel.

Als Maarten eindelijk slaapt gaat de wekker. Vijf uur! Om half zes vertrekken we voor onze laatste game drive in Phinda. Net zoals tweedagen gelden is de lucht grauw en grijs en regent het warm. Ditmaal trekken we allemaal onze poncho's op de goede manier aan en rijden we bijna drie uren rond, zoekend naar dieren die de afgelopen zijn weggespoeld. Omdat de tijd begint te dringen rijden we langzaam terug en komen plotseling een cheetah tegen die aan de kant van de weg, haar prooi bewaakt die ze in de vroege ochtend gevangen heeft. In het hoge gras steekt haar hoofd met regelmatige tussen pozen in de lucht om te kijken of de prooi, een baby impala, niet belaagd wordt door andere hongerige gasten.

Na de lunch, vetrekken we voor een ritje vanongeveer 330 kilimeter naar Maketane. De beschrijving die we hebben om in deze lodge te komen klopt voor geen kilometer. We rijden de lodge dan ook straal voorbij en volgen de wegnummers die beschreven staan. Als we uiteindelijk het eind van het asfalt bereiken en een gravelroad in het vooruitzicht hebben, besluiten we om te draaien. De omgeving is ondertussen veranderd. We rijden ergens langs de lokale bevolking en verbazen ons dat we geen borden meer zien waarop staat waar we naar toe moeten. We besluiten een stukje verder bij de ingang van een golfclub te vragen.

De ingang van de golfclub licht na een flauwe bocht naar links aan de rechterkant. Ik doe mijn knipperlicht uit en wil naar rechts afslaan. Een doffe klap, een schreeuw en dan gaat alles als in een film. Onze auto wordt richting drie bomen gelanceerd en ik kan niet remmen. Al sturend ontwijk ik de eerste twee en kom naast de derde tot stlilstand. Mijn deur wordt plotseling open getrokken en ik wordt door Maarten uit de auto gehaald. Ik ben even versuft maar voor de rest OK. Ook de anderen hebben niets en staan kerngezond naast een hoop verwrongen staal dat zoeven nog een auto was. Misschien een beetje overdreven, maar de gehele rechterkant is een grote deuk. De deur gaat niet meer dicht en de spiegel hangt nog aan een draadje te bengelen.

Achterons komt een grote witte auto. Veronika stopt de auto en vraagt om hulp. Uit de auto komen drie engelen. Er wordt getelefoneerd en geregeld en wij staan er bij en kijken er naar. De auto die ons geramd heeft is compleet gelanceerd en is tussen de bomen tot stilstand gekomen. Moterblok en versnellingsbak hangen los. Er komen vier zwarte jongens uit, allen met hoofdpijn.
Ondertussen is de politie gebeld maar die kunnen niet komen. Ze hebben geen auto omdat die in reparatie is, wordt gezegd. O, zegt een van de omstanders, vanmorgen hadden ze er wel een om bij fruit te komen halen! Het zij zo. Ook is de verhuurmaatschappij al gebeld en iedereeen beweegt. Er worden plannen gemaakt hoe we nu verder gaan. Veronika en Jolanda gaan met twee van de dames mee en gaan wat drinken in een van de lodges hier in de buurt. Joan, de opperengel, heeft ondertussen haar man gebeld en die is onderweg om ons op te pikken en met ons naar St. Lucia te rijden naar het politiebureau.

Ondertussen hebben we van de verhuurmaatschappij vernomen dat er een trailer met nieuwe auto onderweg is. Alleen, deze moet van Durban komen en zal waarschijnlijk niet voor zeven uur hier arriveren. Murry, de man van Joab is inmiddels aangekomen, samen met Rob de man van de tweede engel, Sue, die samen met Jolanda en Veronika al weg is. Met zijn vijfen voor in, plus de vier jongens uit de andere auto achter in het “bakkie” rijden we naar St. Lucia om daar een politierapport te laten opmaken. Als we hier aankomen horen we Joan zuchten. Oh gosch! Ik hoop dat ze hier kunnen schrijven! Het politiebureau bestaat uit twee bouwketen, bemand met twee mannen en een vrouw. Een van hem begint met schrijven. Hij is de hoogste in rang en dat komt dus helemaal goed. Het hele rapport wordt samen met onze engel en de twee mannen nogmaals doorgelezen en hier en daar gecorrigeerd. Het is nogal moeilijk om “Netherlands” te spellen en schrijven.

Als het rapport opgemaakt is kunnen we nog geen nummer krijgen. Het rapport moet eerst naar een grote stad verderop gebracht worden om te worden ingeschreven in het register. Dat zal vandaag niet meer gebeuren. Misschien morgen anders overmorgen. Morgen is het namelijk zondag en vandaag gaan we om vijf uur naar huis. Samen met Rob en Murray, rijden Maarten en ik naar de lodge waar de dames zijn. Samen rijden we de stad in en worden we uitgenodigd om samen met hun te lunchen. We hebben natuurlijk een hoop te vertellen en langzaam verdwijnt de schrik en maakt plaats voor het fijne gevoel van vriendschap. Als Veronika en ik de lunch betalen is men zeer verwonderd en worden we duizend maal bedankt terwijl wij eigenlijk degenen zijn die willen bedanken!

Omdat het nog geen zeven uur is rijden we naar het huis van Sue en Rob en drinken daar nog koffie en hebben een best gezellige avond. De lodge waar we vanavond zullen overnachten is ook al ingelicht en ondertussen is de manager, Paul, al gearriveerd om ons , als starks de auto gebracht wordt, ons te begeleiden zodat we niet meer in het donker hoeven te zoeken. Alle bagage is al ingeladen en nu is het wachten op de auto uit Durban. Ondertussen worden de trouwfoto's van de vorige dag nog bekeken en blijkt dat de pastoor die Jolanda en Maarten getrouwd heeft een vriend van de familie te zijn. Oh, Father Henry, he married you?!

Om half acht arriveert de auto uit Durban en kunnen we eindelijk op weg naar onze slaapplaats. We zijn al vanaf vijf uur op en als we in de lodge nog een diner aangeboden krijgen, want we moeten toch wat eten, is het bijna tien uur voordat we in bed liggen. We slapen als een steen. Morgen is weer een dag, met nieuwe zorgen en nieuwe uitdagingen..

Makatane, 5 december.
Buiten zingt een ander kikkerkoor en zijn ook onze engelen naar bed.

Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter