spiritsofafrica foto04

Dag 13 – Jakhals met prooi

Kwart voor vijf gaat de wekker. Dave gaat ons vandaag weer verlaten. Hij heeft een strakke tijdplanning. Hij moet om half zes de poort uit zijn. Als hij goed kan doorrijden zonder oponthoud, is hij precies op tijd om half twaalf een vliegtuig terug naar Kaapstad te halen. Om een uur moet hij weer achter zijn bureau op zijn werk zitten.

We vertrekken allemaal samen. Voor dat we de gate uit kunnen moeten we eerst onze “permissions” halen bij de receptie. Zonder deze toestemming mag je niet door het park rijden. Bij de receptie staan al vier auto's voor ons te trappelen om de poort uit te mogen. Om een minuut over half komt er eindelijk iemand op z'n sloffen de deur open maken, krijgen we ons papiertje en zijn we onderweg. We zijn niet als eerste de poort uit omdat een paar “wildlife fotograven” als Formule 1 coureurs al onderweg zijn, bang om iets te missen. Wij hebben tijd en wat zien wat we zien.

In de gouden morgenzon rijden we de rivierbedding tegemoet. Een prachtige zonsopkomst met grazende kuddes springbokjes en wildebeesten zorgen voor schilderachtige taferelen. Het zonlicht in combinatie met de ochtendnevel en het opwaaiende stof van de dieren (en de Michael Schuhmachers) creeert een mystiek effect in de vallei. De sprinkbokken kleuren goud en zijn blij dat ze weer een nachtje overleeft hebben. Helaas niet allemaal.

We stoppen om twee jakhalzen te zien vechten om een net buit gemaakte prooi. Een jong springbokje is het slachtoffer geworden. Een grote adelaar bekijkt alles met een wijze blik vanaf afstand. Plotseling heeft een van de twee zijn deel veroverd en gaat er als een speer vandoor. Met het complete achterlijf van de springbok in zijn bek wordt hij nog achterna gerend door moeder springbok, maar dit is natuurlijk allang te laat.

Het is een mooi moment voor alle fotografen die hier langs de weg staan. Een aantal proberen ten koste van anderen een mooi plekje te bemachtigen. Zelf staan we onder een grote boom en slaan vanuit de schaduw het geheel gade. De jakhals komt plotseling recht op ons af en voor onze neus wordt er even gepauzeerd, de prooi nog eens stevig in de bek genomen om vervolgens de weg te vervolgen naar een rustig plekje waar hij niet gestoord wordt. Schuhmacher heeft dit gemist, hij was al voorbij!

Dit was al genoeg avontuur voor een ochtend. We genieten nog wat na bij een waterhole kijkend naar de honderden vogeltjes die hier af en aan vliegen. Het wordt alweer warm. We rijden terug naar ons kamp om een hapje te eten en de batterijen voor vanmiddag weer op te laden. Tien kilometer voor dat we het kamp bereiken zien we nog een grote drinkende mannetjesleeuw. Als hij ons ziet keert hij ons de rug toe en trekt hij zich terug in de schaduw van een grote boom. We verwachten dat hij hier de rest van de middag wel zal doorbrengen.

Om half vier rijden we nog eens terug naar de leeuw. Vandaag halen we de veertig graden en de koelbox met wijn, crackers en geroosterde mossels en natuurlijk een paar wijnglazen maken het wachten aangenaam. We wachten en wachten, maar de leeuw laat zich niet meer zien. Auto's komen en gaan. We maken af en toe een praatje met de bestuurders. Om zeven uur wordt het helaas toch tijd om terug naar het kamp te rijden. Om half acht sluit de gate en komen we niet meer binnen. Als we wegrijden vangen nog een glimp op van de leeuw, die al gapend even boven het gras uit kijkt om vervolgens met een brede grijns op zijn gezicht en een luie plof weer te verdwijnen. In het licht van de ondergaande zon rijden we de laatste kilometers van vandaag.

Op de braai, Boerewors en kip spiesen. Geserveerd met een salade van rode bieten.

Mata Mata, 7 november,
Buiten grinikt de leeuw nog in het hoge gras en komen ook de laatste auto's binnen.


Realtime website traffic tracker, online visitor stats and hit counter